Page 16 - คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน ประจำปีการศึกษา 2560

มาตรฐานสถาบันอุดมศึกษา มาตรฐานเพื่อการประเมินคุณภาพภายนอกของ สมศ. หรือกรอบการปฏิบัติราชการ
ตามมิติด้านต่างๆ ของส านักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.) ในกรณีมหาวิทยาลัยของรัฐ เป็นต้น
ก าหนดตัวบ่งชี้เป็น 2 ประเภท คือ ตัวบ่งชี้เชิงปริมาณและตัวบ่งชี้เชิงคุณภาพ ดังนี้
1) ตัวบ่งชี้เชิงคุณภาพจะระบุเกณฑ์มาตรฐานเป็นข้อๆ ก าหนดเกณฑ์การประเมินตัวบ่งชี้เป็น
5 ระดับ มีคะแนนตั้งแต่ 1 ถึง 5 การประเมินเชิงคุณภาพนี้จะมีทั้งการนับจ านวนข้อและระบุว่าผลการด าเนินงานได้

กี่ข้อได้คะแนนเท่าใด กรณีที่ไม่ด าเนินการใดๆ หรือด าเนินการไม่ครบที่จะได้ 1 คะแนน ให้ถือว่าได้ 0 คะแนน และ
การประเมินโดยก าหนดการให้คะแนนตามที่ได้คณะหรือสถาบันด าเนินการ และกรรมการประเมิน (peer review)
จะพิจารณาผลการด าเนินการนั้นๆ ร่วมกันก่อนที่จะบันทึกคะแนน โดยมีระดับคะแนนอยู่ระหว่าง 0 - 5
2) ตัวบ่งชี้เชิงปริมาณอยู่ในรูปของร้อยละหรือค่าเฉลี่ย ก าหนดเกณฑ์การประเมินเป็นคะแนน
ระหว่าง 1 ถึง 5 โดยเป็นค่าต่อเนื่อง (มีจุดทศนิยม) ส าหรับการแปลงผลการด าเนินงานตามตัวบ่งชี้ (ซึ่งอยู่ในรูปร้อย
ละหรือค่าเฉลี่ย) เป็นคะแนนท าโดยการเทียบบัญญัติไตรยางศ์ โดยที่แต่ละตัวบ่งชี้จะก าหนดค่าร้อยละหรือค่าเฉลี่ย
ที่คิดเป็นคะแนนเต็ม 5 ไว้
คณะกรรมการประกันคุณภาพภายในระดับอุดมศึกษา ได้ก าหนดให้มีระบบประกันคุณภาพ

การศึกษาระดับหลักสูตร คณะ และสถาบัน เพื่อให้สถาบันอุดมศึกษาต่างๆ น าไปใช้เป็นแนวทาง (Guideline) ใน
การจัดท าระบบการประกันคุณภาพภายในของแต่ละสถาบันตามความสมัครใจภายใต้การก ากับดูแลของสภา
สถาบันอุดมศึกษา โดยระบบประกันคุณภาพการศึกษาภายในจะครอบคลุมพันธกิจหลัก 4 ประการของการ
อุดมศึกษาและพันธกิจด้านการบริหารจัดการ ได้แก่ (1) พันธกิจด้านการผลิตบัณฑิต (2) พันธกิจด้านการวิจัย (3)
พันธกิจด้านการบริการวิชาการ (4) พันธกิจด้านการท านุบ ารุงศิลปะและวัฒนธรรมและการบริหารจัดการ ส าหรับ
การประกันคุณภาพระดับหลักสูตร จะเน้นพันธกิจในด้านการผลิตบัณฑิตเป็นส าคัญ ส่วนพันธกิจด้านอื่นๆ จะเป็น
การบูรณาการเข้าไว้ด้วยกัน หากเป็นตัวบ่งชี้ในระดับคณะและสถาบันจะครอบคลุมพันธกิจหลักของการอุดมศึกษา
รวมทั้งการบริหารจัดการได้ทั้งหมด ซึ่งสามารถชี้วัดคุณลักษณะที่พึงประสงค์ตามมาตรฐานการอุดมศึกษา
มาตรฐานและหลักเกณฑ์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับพันธกิจเหล่านั้นได้ทั้งหมดในบทที่ 5 ถึงบทที่ 7 ของคู่มือฉบับนี้

จึงได้พัฒนาระบบการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน เพื่อให้สถาบันอุดมศึกษาน าไปเป็นกรอบในการด าเนินการ
ประกันคุณภาพการศึกษาภายในตั้งแต่ระดับหลักสูตร ระดับคณะและระดับสถาบันการพัฒนาตัวบ่งชี้และเกณฑ์การ
ประเมินจะมุ่งไปที่ระบบการประกันคุณภาพการศึกษามากกว่าการประเมินคุณภาพ เพื่อให้สามารถส่งเสริม
สนับสนุน ก ากับติดตามการด าเนินงานให้เป็นไปตามที่ก าหนดสะท้อนการจัดการศึกษาอย่างมีคุณภาพ และตัวบ่งชี้
ที่พัฒนาขึ้นควรเชื่อมโยงหรือเป็นเรื่องเดียวกันกับการประเมินคุณภาพภายนอก โดยการประกันคุณภาพการศึกษา
ภายในเน้นที่ปัจจัยน าเข้าและกระบวนการ ซึ่งภายใต้ตัวบ่งชี้ที่เป็นกระบวนการให้สามารถสะท้อนผลลัพธ์ของการ คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน | IQA Manual 2018 : Suan Sunandha Rajabhat University
ด าเนินการตามกระบวนการดังกล่าวด้วย
3.1.3 กลไกการประกันคุณภาพ

ในด้านของกลไกการประกันคุณภาพ ผู้ที่มีความส าคัญส่งผลให้การด าเนินงานประสบ
ความส าเร็จและน าไปสู่การพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่อง คือ คณะกรรมการระดับนโยบายและผู้บริหารสูงสุดของ
สถาบันที่จะต้องให้ความส าคัญและก าหนดนโยบายการประกันคุณภาพการศึกษาที่ชัดเจน และเข้าใจร่วมกันทุก
ระดับโดยมอบหมายให้หน่วยงานหรือคณะกรรมการรับผิดชอบในการติดตามตรวจสอบประเมิน และกระตุ้นให้เกิด
การพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่อง หน้าที่ส าคัญประการหนึ่งของคณะกรรมการหรือหน่วยงานนี้ คือ การจัดระบบ
ประกันคุณภาพพร้อมทั้งก าหนดตัวบ่งชี้และเกณฑ์การประเมินคุณภาพที่เหมาะสมส าหรับคณะและสถาบัน ระบบ
ประกันคุณภาพที่ใช้ต้องสามารถเชื่อมโยงให้เกิดคุณภาพของการปฏิบัติงานตั้งแต่ระดับบุคคล ระดับหลักสูตร ระดับ
คณะวิชาไปจนถึงระดับสถาบัน โดยอาจจ าเป็นต้องจัดท าคู่มือคุณภาพในแต่ละระดับเพื่อก ากับการด าเนินงาน แต่ที่
ส าคัญคณะกรรมการหรือหน่วยงานนี้ต้องประสานงานและผลักดันให้เกิดระบบฐานข้อมูลและสารสนเทศที่มี

ประสิทธิภาพ ซึ่งสามารถใช้งานร่วมกันได้ในทุกระดับ

7